وزرات تعاون، كار و رفاه اجتماعي

دكتر عبدالرضا شيخ الاسلامي وزير محترم تعاون، كار و رفاه اجتماعي در يكصدمين اجلاس كنفرانس بين‌المللي كار كه در خرداد ماه 1390 در ژنو برگزار شد سخناني ايراد كرد كه متن فارسي و انگليسي آن روز چهارشنبه 23 شهريور در اختيار شبكه اطلاع‌رساني كارفرمايان ايران [شاكا] قرار گرفت. ضمن تشكر از كاركنان محترم روبط عمومي آن وزارتخانه، متن سخنراني دكتر شيخ‌الاسلامي در ادامه تقديم مي‌شود:

در حال حاضر، «افرادي كه حداقل 20 سال متوالي و 25 سال متناوب در كارهاي سخت و زيان‌آور اشتغال داشته باشند و در هر مورد حق بيمه مدت مذكور را به سازمان (تأمين اجتماعي) پرداخته باشند، مي‌توانند تقاضاي مستمري بازنشستگي كنند». اما اگر كساني كم‌تر از زمان‌هاي تعيين شده كارهاي سخت و زيان‌آور انجام داده باشند چي؟ ظاهراًً قوانين موجود در اين زمينه ساكت هستند و در نتيجه افرادي كه كم‌تر از اين زمان‌هاي تعيين شده كار سخت انجام دهند از اين حمايت ويژه محروم مي‌شوند. براي رفع همين بي‌عدالتي است كه جناب آقاي دكتر عبدالرضا شيخ‌الاسلامي وزير محترم كار و امور اجتماعي طي نامه‌اي به آقاي رحيمي معاول اول رئيس جمهوري لايحه‌اي پيشنهاد داده است تا پس از تأييد در هيأت وزيران براي تصويب تقديم مجلس شود. متن اين نامه و آن لايحه كه در صورت تصويب تأثير بسيار مثبتي در حمايت از نيروي كار خواهد گذاشت، در ادامه تقديم مي‌شود:

در پي طرح مفهوم «كار شايسته» در گزارش سال 1999 خوان سوماويا مديركل سازمان بين‌المللي كار، تدوين برنامه‌هاي كشوري كار شايسته در دستور كار آن سازمان قرار گرفت.

جزوه‌ي راهنماي «تدوين و اجراي برنامه‌هاي كشوري كار شايسته»كه ويرايش دوم آن در سال 2008 از سوي سازمان بين‌المللي كار منتشر شده، برنامه‌‌هاي كشوري كار شايسته را سند‌هاي مديريتي سازمان بين‌المللي كار تعريف مي‌كند كه:

• نتايج مورد نظر دبيرخانه سازمان بين‌المللي كار طي يك زمان مشخص در يك كشور مشخص را مشخص مي‌سازند؛
• با تعهد سازمان بين‌المللي كار نسبت به سه‌جانبه‌گرايي و گفتگو‌ي اجتماعي، هماهنگ هستند، و عناصر تشكيل‌دهنده‌ي سازمان (دولت‌ها، تشكل‌هاي كارگري و كارفرمايي) را به مشاوره براي تعيين اولويت‌هاي برنامه‌ي كشوري تشويق مي‌كنند؛
• با مشاركت عناصر تشكيل دهنده به اجرا در مي‌‌آيند؛
• وسيله‌اي براي دبيرخانه‌ي سازمان بين‌المللي كار فراهم مي‌آورند تا همكاري‌اش را با آژانس‌هاي ملل متحد و شركاي خود از طريق «چارچوب‌هاي كمك توسعه‌‌اي ملل متحد»، كه عناصر تشكيل‌دهنده‌ي سازمان‌ هم درگير آن هستند، مديريت كند.

به بيان ديگر، «برنامه‌هاي كشوري كار شايسته يك سند اساسي براي همكاري سازمان بين‌المللي كار هستند. اين اسناد چارچوب‌هاي توسعه‌‌اي چهار تا شش ساله‌‌اند كه هدفشان اولويت‌ بندي كمك سازمان بين‌‌المللي كار به يك كشور است. سازمان بين‌المللي كار با عناصر تشكيل‌دهنده از نزديك همكاري مي‌كند تا اين برنامه‌ها تدوين شوند» از كتابچه‌ راهنماي «بيشترين سازي فرصت‌ تشكل‌هاي كارفرمايي در چارچوب برنامه‌ي كشوري كار شايسته».

با توجه به چنين دركي از برنامه‌ي كشوري كار شايسته بايد توجه داشت كه چنين سندي معمولاً با همكاري بسيار نزديك متخصصان سازمان بين‌المللي كار تدوين مي‌شود و در پايان، به عنوان يك قراردداد دو طرفه به امضاء وزير كار هر كشور و مديركل سازمان بين‌المللي كار مي‌رسد و اجرايي مي‌شود. آيا سندي كه با عنوان «برنامه‌ي ملي كار شايسته» از سوي مؤسسه كار و تأميين اجتماعي تدوين شده تا پس از تصويب به اجرا برسد همان «برنامه‌ي كشوري كار شايسته»ي مورد نظر سازمان بين‌المللي كار است؟

از آنجا كه شانزدهمين همايش ملي كار (ده همايش پيش از پيروزي انقلاب اسلامي و پنج همايش نيز پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران برگزار شده است) روز دوشنبه 25 بهمن ماه 1389 در تهران برگزار خواهد شد و يكي از هدف‌هاي اين همايش نيز زمينه سازي براي تصويب سند «برنامه‌ي ملي كار شايسته» است، از تمام تشكل‌هاي كارفرمايي انتظار مي‌رود اين سند را، كه متن كامل آن در ادامه تقديم شده، و نيز ساير اسناد مربوطه را با دقت مورد توجه قرار دهند تا با درك روشن در فرايند تصويب اين سند مهم مشاركت كنند.